Als jouw Doodle te druk is om stil te staan op de trimtafel

Bij het geven van mijn privé trimworkshops merk ik steeds vaker dat sommige Doodles te ziek zijn om überhaupt een workshop te kunnen krijgen. En met “ziek” bedoel ik niet dat ze ziek, zwak en misselijk zijn. Want ze zijn nog niet ziek in de reguliere zin van het woord. Dit zijn hondjes die zoveel afvalstoffen in het bloed hebben dat hun gedrag ze belemmert om rustig op tafel te staan. Dat moet ik volgens mij even uitleggen.

Speelse Doodles of overactieve Doodles?
Veel Doodles zijn druk, overenthousiast, overactief. Helemaal als ze pup zijn. Baasjes denken dat dit “erbij hoort”, omdat een jonge hond nu eenmaal graag speelt en nog geen grenzen kent. En in bepaalde mate is dat ook zo. Maar ik ben opgevoed tussen de honden, heb meerdere nestjes meegemaakt en ik kan je vanuit ervaring zeggen: “je pup kan speels zijn (wat leuk is en vanzelf ophoudt, want dan wordt ‘ie moe en gaat slapen), of overactief zijn en veel bijtgedrag vertonen, waardoor zijn gedrag vervelend en moeilijk te verdragen wordt” en ook die verhalen krijg ik te horen. Pups die in de broekspijpen van één van de kinderen van het gezin hangen of continu bijten in je hand: gedrag dat GEEN normaal puppy gedrag is, maar een uiting is van meer.

Drukke LabradoodlesSlaapt jouw Doodle overdag?
Elke jonge hond heeft slaap nodig, heel veel slaap. Niet alleen ’s nachts, maar vooral ook overdag. Als hij altijd actief is, extreem gericht is op zijn baasje en zo alert is dat hij zich geen slaap gunt overdag…dan is er meer aan de hand. Dan is het niet alleen een kwestie van een goede opvoeding, het afbakenen van grenzen en het tonen van natuurlijk leiderschap. Dan moeten we naar binnen kijken. Want als de darmen niet optimaal kunnen functioneren heeft dat ook zijn weerslag op de mentale gezondheid van je hondje; op zijn gedrag. Zo binnen zo buiten en als je hondje van binnen “onrust” voelt, is hij ook van buiten “onrustig”. En ik geloof dat dat bij heel veel Doodles het geval is.

Een slechte start voor Doodle pups
Ze krijgen op jonge leeftijd in korte tijd zoveel gifstoffen in het lichaam (door alle inentingen en ontwormingen en soms ook nog door chemische medicatie vanwege bijv. Giardia) dat de darmen en andere organen deze niet kunnen verwerken en ze als afvalstoffen opslaan in het lichaam die daar vervelende gevolgen kunnen hebben. Als ze dan ook nog van jongs af aan de verkeerde voeding krijgen (lees: voeding die de darmen niet volledig kunnen verwerken en gebruiken als bouwstoffen voor het lichaam), komt daar dagelijks een vloedgolf aan afvalstoffen bij die je pup meer kwaad dan goed doen.

Ik hoor je zeggen “ja, maar dat geldt toch voor alle honden?” Dat klopt, bijna elke pup krijgt op deze manier een slechte start, maar ik ben er heilig van overtuigd dat Doodles, vanwege hun afkomst, veel gevoeliger zijn dan de meeste andere honden. Het is niet voor niks dat ze zo snel allergieën en andere gezondheidsproblemen ontwikkelen.  Die gevoeligheid is wat ze van buiten ideale hulphonden en maatjes maakt, het is wat ze zo bijzonder en speciaal maakt en waarom we massaal verliefd op ze worden. Maar van binnen zorgt diezelfde gevoeligheid voor flink wat problemen bij Doodles wereldwijd, waar je dagelijks verhalen over tegenkomt en wat eigenlijk gewoon niet meer te negeren valt.

Casus Doodle Floki
Gisteren was ik bij Doodle Floki van 4,5 maanden. Zijn vrouwtje had, toen ze Floki net pas had, al een VIP 2-daagse bij mij geboekt om hem helemaal zelf te kunnen verzorgen en trimmen. Ze ging voor een goede start en dat siert haar, maar de realiteit verliep anders.

Toen ik Floki ontmoette was hij net als elke andere Doodle: enthousiast, maar niet overweldigend en ook geen blaffer, dus in mijn ogen een normale, leuke Doodle. Maar door de dingen die zijn vrouwtje vertelde gingen er bij mij alarmbellen af en gedurende de ochtend merkte ik steeds meer dingen op, waardoor ze nog meer vertelde. Wat mij opviel was dat Floki ook op de trimtafel (waar de meeste Doodles automatisch rustiger worden, omdat ze uit hun territorium worden gehaald en gevraagd worden iets te doen) onrustig bleef. Zelfs bij het geven van een massage, zelfs bij het masseren van de oren. Niet alleen was hij heel beweeglijk en stond of zat geen moment stil, ook hijgde hij voortdurend, alsof hij kilometers gerend had. Bij bepaalde oefeningen met snoepjes als beloning kreeg ik hem even rustig en zag ik dat hij heel snel leert, maar zodra de oefening klaar was, was hij weer net zo druk als voorheen. Eigenlijk dus niet te doen (hoewel het vrouwtje wel leerde dat ze tot dan toe te hard geborsteld had, waardoor ze begreep waarom Floki altijd weerstand vertoonde bij het borstelen).

Geen ontspanning
Toen we met Floki gingen wandelen vertelde Iris dat hij een tuigje heeft, omdat hij zo trekt (alarmbel, maar veel Doodles trekken en meestal heeft dat met de energie van het baasje te maken, dus ik besloot mee te lopen om te kijken of ik kon helpen). Niet alleen trok Floki enorm (niet, omdat hij overal wilde ruiken, maar hij leek wel een stoomtrein; er zat gewoon geen stop op en hij hijgde zich rot). Toen ik overnam, bleek hij ook daarin snel te leren, maar zelfs bij het langzaam lopen en stoppen als hij te snel wilde, bleef hij zich rot hijgen (terwijl het nog niet super warm was, hij geen dikke vacht of klitten heeft en hij geen zware activiteit had verricht). Ook nadat hij zijn behoefte gedaan had bleef hij zo hijgen. Iris vertelde dat hij van pup af al zo druk is en dat ze af en toe wanhopig wordt van het vele gebijt (want op tafel was ook gebleken dat hij constant in je handen bijt: niet uit nijd, ook niet uit speelsheid, maar als soort van afleiding). Toen ik vroeg of hij zich überhaupt kan ontspannen zei ze dat hij ’s avonds uit zichzelf de bench in gaat en dan heerlijk gaan slapen, maar dat hij overdag nooit slaapt. Hij is continu op haar gefocust en bij elke beweging die ze maakt is hij alert. Dat is, zeker voor een pup, geen normaal, gezond gedrag en ik begon overeenkomsten te zien met Doodle Doedel van een paar weken geleden die ik OOK geen trimworkshop kon geven, omdat zijn gedrag dat niet toeliet.

Nu moet je begrijpen dat ik geen watje ben en dat ik niet terug deins van een tegenwerkend hondje. Sterker nog, als het nodig is in het moment sta ik altijd mijn mannetje, omdat ik weet dat als ik me gewonnen geef aan welke hond dan ook, het einde zoek is en ik niks meer gedaan zal krijgen. Het is me in 10 jaar tijd nog nooit NIET gelukt om een hond rustig te krijgen en zich uit vertrouwen aan mij te laten overgeven. Gewoonweg, omdat ik weet wat ik doe en dat ook uitstraal. En omdat ik weet hoe ik in de juiste, matchende energie kan gaan zitten van de hond in kwestie.

Zo binnen zo buiten
Maar ik kan een hond ook aanvoelen en lezen en waaraan ik destijds bij Doedel aan alles voelde en zag dat er eerst meer nodig was, voordat ik hem überhaupt op tafel kon zetten, zo voelde en zag ik dat gisteren ook bij Floki. Als een hondje van binnen onrustig is, heeft het geen enkele zin om dat van buiten te proberen te corrigeren. En alles in mij vertelde me dat de onrust bij Floki niet van buitenaf, maar van binnenuit kwam en dat hij enkel reageerde en daardoor eigenlijk niet wist wat hij met zichzelf aan moest. Dit was geen vervelend hondje (zoals ik geloof dat geen enkele hond van huis uit “vervelend” of “gemeen” is. Bij geboorte is elke hond / elk wezen puur en onschuldig; het is de omgeving die hem “vervelend” of “gemeen” of “vals” maakt door hem niet te bieden wat hij nodig heeft), dit was ook geen slecht opgevoed hondje (ook uit onwetendheid kun je als baasje de “verkeerde” opvoeding geven, resulterend in een onzeker, instabiel hondje, maar dit was bij Iris niet het geval). Dit was een hele lieve, goed opgevoede Doodle die door zijn eigen lijf en hoofd belemmerd wordt in zijn doen en laten.

En omdat Iris vertelde dat Floki van begin af aan al niet wil eten en al een tijdje last heeft van een dunne ontlasting (maar negatief getest is op Giardia) en dat de dierenarts een voedselallergie vermoedt, zijn we gaan kijken naar zijn voeding. Bijten, onrust, slechte eetlust en dunne ontlasting (+ volgens Iris soms acute jeukaanvallen) samen zijn voor mij 1 +1 = 2

VIP 2-daagse wordt VIP 3-daagse
Een allergie ontstaat pas nadat er niets wordt gedaan met het teveel aan afvalstoffen in het lichaam van de hond, waardoor uiteindelijk het immuunsysteem aangetast wordt en gaat overreageren. Dus ik vertelde Iris dat dat waarschijnlijk nog niet aan de orde was, maar dat we wel met die afvalstoffen aan de slag moeten gaan.

En zo wordt een VIP 2-daagse ineens een VIP 3-daagse, net zoals bij Joke en Doodle laatst. Voorlopig nog op mijn kosten, omdat zij bij het boeken geen idee hadden dat we eerst naar de fysieke en mentale gezondheid van hun Doodle zouden moeten kijken, voordat we zelfs maar aan de trimworkshop konden beginnen. Maar dit zou zomaar gemeengoed kunnen worden als ik meer Doodles tegenkom die dezelfde symptomen vertonen (die door hun baasjes worden onderkend, omdat zij niet beter weten)

Zelfgenezend vermogen herstellen
Eerst gaan we middels aanpassingen in het dieet en het vermijden van meer gifstoffen in het bloed kijken of we Floki rustiger kunnen krijgen. Joke zag bij Doedel al na 2 weken een wereld van verschil: minder onrust en alertheid, veel meer eet en drinklust en veel meer slapen overdag en geen jeuk meer. Ik vertrouw erop dat we ook Floki kunnen helpen. Het slechte nieuws is dat veel Doodles (ik durf te zeggen de meeste, want alle pups krijgen inentingen en ontwormingskuren en de meeste krijgen daarbij verkeerde voeding en andere chemische medicijnen op jonge leeftijd) een slechte start krijgen en dat binnen kortere of langere termijn moeten bezuren. Het goede nieuws is dat het lichaam supersnel reageert op de juiste, natuurlijke zorg en dat een ziekteproces binnen no time omgekeerd kan worden, omdat het lichaam een natuurlijk zelfgenezend vermogen heeft. En zodra we die weer in staat stellen zijn werk te doen, is je hondje vrij snel genezen.

Een andere waarheid
Ik vind dat elke Doodle recht heeft op een gezond, lang leven. En ik denk ook dat dat mogelijk is, als baasjes maar bereid zijn het welzijn in eigen handen te nemen. Niet alleen de vachtverzorging en de basisverzorging, maar vooral de gezondheid. Door precies te weten wat je wel en wat je vooral NIET moet doen. Dit is nieuw, want als baasjes hebben wij massaal geleerd te vertrouwen op anderen: op voedingsfabrikanten, op de farmaceutische industrie en op hun succesvolle marketing. Ik denk echter dat het tijd is om de sluiers van die welvarende instituten op te lichten en te zien wat zich daar daadwerkelijk afspeelt. Want wat als alles dat ons al die jaren is wijsgemaakt enkel bedoeld was om onze zakken te roven en helemaal niet om ons gezonder te maken (want wie gezond is geeft minder geld uit aan de dingen die hij denkt nodig te hebben om gezond te worden en dan zouden heel veel partijen binnen no time failliet zijn) Het enige wat nodig is, is dat je beseft dat er ook een ANDERE waarheid kan zijn. Een waarheid die jou ZELF in staat stelt je Doodle gezond te houden, ZONDER dat daar chemische middelen aan te pas hoeven te komen. Net zoals wij ooit alle genezing in de natuur vonden.

Daarom geef ik mijn VIP 2-daagsen inclusief een Doodle Vitaal onderzoek en advies. Zo kan ik je helpen de dingen te elimineren die je Doodle op termijn ziek kunnen maken en dingen toe te voegen die de gezondheid van je Doodle bevorderen.

Desillusie voor vele Doodle baasjes
Iris verheugde zich, net als tientallen andere baasjes, enorm op de komst van Floki. Ze dacht dat een Doodle in haar leven haar zoveel mooie, positieve dingen zou brengen. Ze had verwacht dat ze veel werk zou hebben aan het opvoeden van een pup, want dat hoort erbij en wat je erin steekt krijg je later in veelvoud terug. Maar dat het zo heftig zou zijn had ze niet verwacht. Het drukke gedrag en vele bijten van Floki maakt haar wanhopig, waardoor ze af en toe heftiger reageert dan ze wil (en daar voelt ze zich dan weer schuldig over, want ze wil Floki geen negatieve ervaringen geven). Haar man heeft al gezegd dat als hij wist dat het zo zou zijn, hij waarschijnlijk geen Doodle in huis genomen zou hebben en ik begrijp het, omdat ik het vaker zie en hoor. Ze willen zo graag doen wat het beste is voor Floki, maar hij maakt het hun niet gemakkelijk. Ik denk en weet dat dit bij meerdere baasjes het geval is. Niet alleen de vachtverzorging kan een enorme uitdaging met zich meebrengen, maar ook de juiste zorg. Vaak relateren we het gedrag van onze Doodles echter niet aan de gezondheid. Terwijl we dat WEL zouden moeten doen.

Meer genieten van je Doodle
Ik hoop hier op mijn manier mijn steentje aan bij te kunnen dragen, zodat baasjes en Doodles meer van elkaar kunnen genieten, op de meest pure en natuurlijke manier. Doodles zijn in ons leven. Daar hebben wij voor gekozen en dat is onze verantwoordelijkheid. Wij hebben hun net zoveel te brengen als zij ons. Laten we er zoveel mogelijk “zijn” voor elkaar!

Hoe kun je met mij werken?

Als mijn visies en werkwijzen je inspireren en jij wilt leren hoe je je Doodle of Waterhond ZELF weer als fluffy pup trimt ZONDER te scheren. Als de 1e stap naar een sterkere band met je Doodle en een beter, gelukkiger, vrijer en gezonder leven voor je Doodle en jezelf. Dan zijn er 3 manieren waarop je met mij kunt werken: die manieren vind je HIER.

Maar je kunt natuurlijk ook eerst beginnen met het downloaden van mijn GRATIS e-book. 

 

Heel veel trimplezier!

Groetjes, 
Wanda & Joy (mijn fluffy side kick)

Doodletrimster Wanda Klomp

Interessant? Deel dit artikel!

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin